عرفه چه آموزه هایی برای منتظران امام مهدی(عج) به ویژه در زمینه سازی برای ظهور دارد؟

از عرفه می آموزیم که باید عِده و عُده و ظاهر و باطن خود را برای ظهور امام زمان(عج) آماده کنیم. تمامیت حج به آن است که به محضر امام برسیم اگرچه به چشم سر نباشد بلکه با معرفت و بصیرت باشد.

به عبارت دیگر غیبت امام عصر(عج) هم به مثابه حضور باشد چنان که مرحوم آیت الله قاضی می فرمود: کسی که امام را بشناسد فرقی ندارد در غیبت باشد یا ظهور!

از این رو، همانطور که صلوات وقتی بر آل محمد(ص) هم فرستاده شود، کمال می یابد، تمامیت حج هم با عرضه خویش به محضر امام زمان(عج) محقق می شود.

خروجی دعای عرفه باید رسیدن به امام زمان(عج) باشد و به محضر ایشان عرضه بداریم ما خود را برای آمدن شما آماده می کنیم. با معرفت امام عصر(عج) است که می توان کاستی ها و کمبودهای رمضان و لیله القدر را جبران کرد و با رویش در معرفت و بصیرت به امام وصل شد

روز عرفه از اعیاد عظیم است اگر چه به اسم عید نامیده نشده و روزی است كه حق تعالی بندگان خویش را به عبادت و طاعت خود فراخوانده و سفره های جود و احسان خود را برای ایشان گسترانیده و شیطان در این روز خوار و حقیرتر و رانده تر، و در خشمناك ترین اوقات خواهد بود، و روایت شده كه حضرت امام زین العابدین علیه السلام در روز عرفه صدای سائلی را كه از مردم كمك می نمود شنید، و به او فرمود: وای بر تو آیا از غیر خدا سوال می كنی در این روز و حال آن كه امید می رود در این روز برای بچه های در شكم كه فضل خدا شامل آنها شود و سعید گردند …

پس در این روز در زیر آسمان روند و اعتراف و اقرار كنند نزد حق تعالی به گناهان خود تا سعادتمند گردند به ثواب عرفات و گناهانشان آمرزیده گردد و مشغول گردند به اعمال و ادعیه عرفه كه از حجج طاهره علیهم السلام روایت شده است؛ برای اطلاع بیشتر به كتاب مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی اعمال روز عرفه مراجعه نمایید.

عرفات نام جایگاهی است كه حاجیان در روز عرفه (نهم ذی الحجه) در آنجا توقف می كنند و به دعا و نیایش میپردازند و پس از برگزاری نماز ظهر و عصر به مكه مكرمه باز میگردند و وجه تسمیه آنرا چنین گفته اند كه جبرائیل علیه السلام هنگامی كه مناسك را به ابراهیم می آموخت، چون به عرفه رسید به او گفت «عرفت» و او پاسخ داد آری، لذا به این نام خوانده شد.

و نیز گفته اند سبب آن این است كه مردم از این جایگاه به گناه خود اعتراف میكنند و بعضی آن را جهت تحمل صبر و رنجی میدانند كه برای رسیدن به آن باید متحمل شد. چرا كه یكی از معانی «عرف» صبر و شكیبایی و تحمل است.