سخنرانی امروزم برا خانم های عزیز درباره الگوبرداری از سیره خانم فاطمه زهراسلام الله علیها بود..

🌸 زندگی پاکیزه، با دو شرط ساده

🎧 خانمی گفت: «می‌خواهم زندگی‌ام معنا داشته باشد، نه فقط بگذرد. اما نمی‌دانم از کجا شروع کنم؛ انگار نسخه‌اش برای ما نوشته نشده.»

📖 قرآن نسخه را روشن نوشته: «مَن عَمِلَ صالِحاً مِن ذَکَرٍ أو أُنثی وَهُوَ مُؤمِنٌ فَلَنُحیِیَنَّهُ حَیاةً طَیِّبَة». هر کس کار شایسته کند، چه مرد چه زن، و مؤمن باشد، خدا او را با زندگی پاکیزه‌ای زنده می‌کند. برای رسیدن به حیات طیب فقط دو چیز لازم است: کار درست و دل درست. «عَمِلَ صالِحاً» می‌گوید کار باید صحیح باشد؛ «وَهُوَ مُؤمِن» می‌گوید جان باید مؤمن باشد. کار صحیح از کارگر صحیح.

💡 مثل میوه‌ی سالم از درخت سالم. اگر درخت ریشه‌دار باشد ولی میوه نیاورد، یا میوه بیاورد ولی ریشه پوسیده باشد، هیچ‌کدام کافی نیست. این دو که به هم ضمیمه شدند، حیات طیب می‌روید. و در هیچ‌کدام، بدن نقشی ندارد؛ خواه مؤنث باشد خواه مذکر. ریشه، ایمانِ جان است و میوه، عمل صالح.

🧭 جالب اینکه همین آیه چهار لفظ مذکر دارد («مَن عَمِلَ»، «مُؤمِن»، «هُوَ»، «فَلَنُحیِیَنَّه») و وسطش می‌گوید «چه مرد چه زن». یعنی خدا خودش توضیح می‌دهد: الفاظ مذکرم زبان گفت‌وگوست، نه این‌که زندگی پاکیزه مال مردها باشد.

🌱 یعنی نسخه‌ی من همان نسخه‌ی همه است. امروز، در خانه یا سر کار، فقط دو سؤال دارم: این کاری که می‌کنم درست است؟ و دلی که با آن انجامش می‌دهم، با خداست؟ باقی‌اش را خدا وعده داده؛ با تأکید، با «لَنُحیِیَنَّه»، و بدون قید جنسیت.

آقا جان فاطمیه است نمی آیی؟

عذرخواهی، هنرِ حفظ عشق است!

▫️گاهی یک اشتباه کوچک، اگر نادیده گرفته شود، به فاصله‌ای بزرگ میان دل‌ها تبدیل می‌شود.
در زندگی مشترک، غرور را کنار بگذاریم و بلد باشیم بگوییم: «متأسفم»، «منو ببخش» و «جبران می‌کنم».
عذرخواهیِ صادقانه، نشانه‌ی ضعف نیست؛ نشانه‌ی بلوغ عاطفی و ارزشمند بودنِ رابطه است.

کاش کمی مهربان باشیم

مگر مهربانی چه کم دارد که آن را از هم دریغ میکنیم

کاش حواسمان باشد ما فقط چند روزی میهمان این دنیائیم و یک روز چنان میرویم که انگار نبودیم.