اون روزها ، وقتی دانش آموز بودیم ؛

یکی از ترسناک ترین جملات دنیا ، این بود که :

” یه برگه از کیفتون بیارید بیرون “

با آمدنت، هیچ تخته سیاهی، دیگر سیاه نبود …

وقتی نور در دست می گرفتی و روشنایی دانش را منتشر میکردی .

خود را سوختی و ما را ساختی.

از لوح کلاس تا لوح وجود،

روسپیدی مان را از تو داریم.

روزت مبارک ؛ معلم عزیزم

مولی جان….

دیگر برای آمدنت زود هم دیر است…

خوشا آنانکه…

به جای زمان

به صاحب زمان دل می بندند….